Ελληνικό, 26/12: Συγκέντρωση-πορεία αλληλεγγύης στη Sanae Taleb

resized-7559488e911e18883f8ff8e49bacbcadΗ Sanaa Taleb είναι μία από τις έγκλειστες μετανάστριες του Κέντρου Κράτησης γυναικών Ελληνικού. Βρίσκεται φυλακισμένη πάνω από οχτώ μήνες απλά επειδή δεν είχε χαρτιά. Αποφάσισε να αντισταθεί στην επέκταση της κράτησής της και στις 31/10 προχώρησε σε αποχή συσσιτίου. Εκδικητικά προσπάθησαν να αποσιωπήσουν τον αγώνα της, απείλησαν την ίδια και τρομοκράτησαν τις υπόλοιπες φυλακισμένες, ενώ 4 μέρες αργότερα, αφού της ανακοίνωσαν ότι απελευθερώνεται, την οδήγησαν στην Πέτρου Ράλλη και αποπειράθηκαν να την απελάσουν χρησιμοποιώντας βία. Λόγω της άρνησής της να αποδεχτεί την απέλασή της, κατηγορείται πια για απείθεια και φθορά ξένης περιουσίας. Είναι η πρώτη φορά που μετανάστρια κατηγορείται για απείθεια, επειδή δεν συναίνεσε στην απέλασή της. Οι αιτήσεις αποφυλάκισής της, παρά τις βεβαιώσεις των γιατρών ότι πρέπει να βγει από τη φυλακή άμεσα, είτε απορρίπτονται είτε καθυστερεί υπερβολικά η εκδίκασή τους. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει τον αγώνα της αποφασισμένη μέχρι την απελευθέρωσή της.

Η περίπτωση της Sanaa δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα· το αντίθετο. Τελευταία πληθαίνουν οι προσπάθειες απελάσεων μεταναστών και μεταναστριών με βίαιο τρόπο. Ήδη πριν τη Sanaa απελάθηκαν 4 γυναίκες από τη Γεωργία οι οποίες ξυλοκοπηθήκαν από τους μπάτσους για να τις αναγκάσουν να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο. Το κέντρο κράτησης στην Κόρινθο γέμισε με μετανάστες από το Μαρόκο για τους οποίους επιφυλάσσεται η ίδια μοίρα. Οι βίαιες απελάσεις είναι πια επίσημη πολιτική της κυβέρνησης, σύμφωνα και με τον υπουργό Μετανάστευσης. Η κρατική ρητορική του διαχωρισμού μεταναστών-προσφύγων έστρωσε το δρόμο για να ξαναγεμίσουν τα κέντρα κράτησης, τα οποία φυσικά δεν είχαν κλείσει ποτέ.

Σε αυτήν την επίθεση που δέχονται οι μετανάστριες και οι μετανάστες εμείς στεκόμαστε δίπλα τους:

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΒΙΑΙΕΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΝΑΑ ΤΑΛΕΜΠ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΕΣ/ΟΙ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

Συγκέντρωση – πορεία: Πλατεία Σουρμένων, Ελληνικό Σάββατο 26 – 12 , 12 μμ.

Αλληλέγγυες – Αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια

Συντρόφισσες – Σύντροφοι

Η Sanae Taleb είναι μετανάστρια από το Μαρόκο και δούλευε στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια. Τον Απρίλη, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται επειδή δεν είχε χαρτιά. Παραμένει στις φυλακές του Ελληνικού για 6 μήνες αλλά μετά το πέρας του διαστήματος αυτού της ανακοινώνεται ότι θα παραμείνει άλλους 3. Η Sanae αποφασίζει να ξεκινήσει αποχή συσσιτίου στις 31/10 μαζί με άλλες κρατούμενες ως μία μορφή διαμαρτυρίας για την επέκταση της κράτησής της. Η αποχή από τις υπόλοιπες κρατούμενες παύει καθώς τους ζητήθηκε να δηλώσουν ονομαστικά ποιες θα απέχουν από το συσσίτιο, κάτι το οποίο σε συνδυασμό με την βίαιη απέλαση πρώην συγκρατούμενων τους τις τρομοκράτησε. Η μοναδική η οποία συνέχισε την απόχη ήταν η Sanae. Μετά από κάποιες μέρες ανακοινώνεται στη Sanae ότι θα απελευθερωθεί αλλά αντ’αυτού προσπαθούν να την απελάσουν. Εκείνη αντιστέκεται με αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό της. Καθώς δεν κατάφεραν να την απελάσουν, μεταφέρεται ξανά στις φυλακές και λόγω της άσχημης ψυχικής της κατάστασης νοσηλεύεται στο Δαφνί. Επιπλέον αντιμετωπίζει και κατηγορίες για φθορά περιπολικού, απείθεια κ.α. από τους μπάτσους που τη χτύπησαν και τη μετέφεραν βίαια! Οι ψυχίατροι εκεί συνιστούν την άμεση αποφυλάκισή της καθώς η κράτηση της επιβαρύνει την ψυχική της υγεία. Η Sanae κάνει αίτηση αποφυλάκισης με ιατρική πλέον γνωμάτευση, η οποία όμως απορρίπτεται για άλλη μία φορά από την Πέτρου Ράλλη. Αμφισβητώντας την απόφαση των μπάτσων κάνει εκ νέου αίτηση στο Διοικητικό Πρωτοδικείο όπου μεταφέρονται υποθέσεις οι οποίες έχουν ήδη εξεταστεί από την αρμόδια αρχή αλλά αμφισβητείται η έκβαση τους. Η αίτηση της εξετάζεται στις 9/12 στο Πρωτοδικείο χωρίς να έχει βγει ακόμη απόφαση. Η Sanae πέραν του γεγονότος ότι βρίσκεται σε αναμονή για την απόφαση ως προς την αποφυλάκισή της ή μη, έχει στις πλάτες της άλλο ένα δικαστήριο το οποίο έχει ήδη πάρει 2 φορές αναβολή και θα διεξαχθεί τον Ιανουάριο και το οποίο αφορά τις κατηγορίες που της επέρριψαν την ημέρα της βίαιης απέλασης της. Στις 14 Δεκεμβρίου οι κρατούμενες αποφασίζουν συλλογικά αποχή συσσιτίου για δύο μέρες, γράφοντας μάλιστα λίστα με τα αιτήματα τους, τα οποία αφορούν τις άθλιες συνθήκες κράτησης στο κέντρο του Ελληνικού, όπως π.χ. χαλασμένα καλοριφέρ, κρύο φαγητό, άρνηση για να τους δώσουν οποιαδήποτε φάρμακα με δικαιολογία πως το κράτος δεν έχει χρήματα, με σημαντικότερο όμως αίτημα την άμεση αποφυλάκισή τους. Η αποχή ωστόσο του συσσιτίου μετατράπηκε σε απεργία πείνας, αφού χωρίς λόγο και αιτία απαγορεύεται στις κρατούμενες να δέχονται συσκευασμένα τρόφιμα. Επομένως δεν είχαν την δυνατότητα να βρουν φαγητό από πουθενά αλλού. Αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες συγκεντρωθήκαμε στο κέντρο κράτησης Ελληνικού και τις δύο μέρες αποχής συσσιτίου για να στηρίξουμε τον αγώνα των κρατούμενων και να πιέσουμε, ώστε να μπορούν οι κρατούμενες να δέχονται και πάλι συσκευασμένα τρόφιμα, κάτι το οποίο επιτεύχθηκε. Μετά τη λήξη αποχής συσσιτίου, μονάχα το αίτημα των χαλασμένων καλοριφέρ ικανοποιήθηκε, αφήνοντας τα υπόλοιπα αιτήματα να εκκρεμούν χωρίς καμιά ανταπόκριση.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν, φυσικά, κομμάτι της τακτικής του Κράτους απέναντι στους μετανάστες εδώ και χρόνια. Για το κράτος οι μετανάστες δεν είναι άνθρωποι, είναι εργάτες από τους οποίους πρέπει να βγει κέρδος. Και γι’ αυτό όσο δεν εργάζονται πρέπει να ζουν με την καθημερινή τρομοκρατία της απέλασης. Η εργασία των μεταναστών υπό αυτό το καθεστώς σκοπεύει μονάχα στην υποτίμηση της εργασιακής τους δύναμης. Στο στρατόπεδο στο Ελληνικό υπάρχουν γυναίκες που δουλεύανε για χρόνια (ακόμα και δεκαετίες) στην Ελλάδα και συνελήφθησαν αφού μείνανε άνεργες. Οι φυλακίσεις λειτουργούν (και) παραδειγματικά για όλους τους μετανάστες. Έτσι, όμως λειτουργεί και ο αγώνας της Taleb. Παραδειγματικά. Και γι’ αυτό το εκδικητικό μένος του κράτους απέναντι στον επίμονο αγώνα της. Για να μην οξυνθεί ο αγώνας αφήσανε τις συγκρατούμενές της ελεύθερες και κρατάνε φυλακισμένη εκείνη. Ακόμα και όσες κρατούμενες βρήκαν το σθένος να ξεπεράσουν το φόβο και να αγωνιστούν αντιμετώπισαν την εκδικητική βία και τη στοχοποίηση.

Πρέπει εδώ να δούμε τις ανισότητες ακόμα και μέσα στη τάξη των μεταναστών. Η γυναικεία μεταναστευτική εργασία είναι ακόμα περισσότερο υποτιμημένη και το πιο σημαντικό είναι κοινωνικά αόρατη. Είναι οι καθαρίστριες των πολυκατοικιών νωρίς το πρωί, του μετρό αργά το βράδυ, εσώκλειστες σε σπίτια να φροντίζουν ηλικιωμένους, σεξεργάτριες στη μανωλάδα. Είναι αυτή η εργασία που στηρίζει την κοινωνική αναπαραγωγή των ντόπιων και «αμείβεται» με όλες τις σχέσεις εξουσίας αθροιστικά. Την μισθωτή εκμετάλλευση, τον ρατσιστικό αποκλεισμό, τον σεξιστικό βιασμό.

Στο κομμάτι της μετανάστευσης ανθρώπων τον τελευταίο καιρό τίθεται ο διαχωρισμός του «κακού μετανάστη που μας κλέβει το φαγητό» από τον «καημένο πρόσφυγα που αξίζει τον οίκτο μας». Αυτό δημιουργεί συγκρούσεις μεταξύ των ίδιων, εμποδίζοντάς τους να στραφούν από κοινού ενάντια στο κράτος, ενώ, ταυτόχρονα, θρέφει το ρατσισμό εναντίον τους και από κομμάτι της ντόπιας εργατικής τάξης.

Εμείς, αναγνωρίζοντας ότι στο ζήτημα της Taleb δεν υπάρχει έντονη κινητικότητα προβληματιζόμαστε σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους δείχνουμε την αλληλεγγύη μας. Αρκετά παραδείγματα έχουν δείξει πως τα αντανακλαστικά μας είναι πιο ευαίσθητα όταν πρόκειται για Έλληνες, άντρες, λευκούς, αγωνιστές, παιδιά ή φοιτητές και βραδυκίνητα όταν πρόκειται για γυναίκες, μετανάστριες/στες, «τρελούς/ες» και γενικά ανθρώπους τους οποίους νιώθουμε μακριά μας. Το ζήτημα είναι να μπορούμε να δώσουμε την αλληλεγγύη μας πέρα από τις περιπτώσεις που νιώθουμε πολιτικά, κοινωνικά, έμφυλα όμοιοι. Από την πλευρά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στην Sanae Taleb και στις υπόλοιπες κρατούμενες των φυλακών στο Ελληνικό και τις στηρίζουμε με κάθε τρόπο. Ανεξάρτητα από την έκβαση των δικαστηρίων, ο αγώνας μας συνεχίζεται στο πλευρό τους όπως και στο πλευρό κάθε αγωνιστή/αγωνίστριας, διωκόμενου/νης , ενάντια στην κρατική τρομοκρατία. Να μην μείνει κανείς και καμιά μόνος/η απέναντι στην καταστολή, το ρατσισμό και τις διώξεις.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ

ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ SANAE TALEB ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ/ΕΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΠΡΟΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 22/12 ΣΤΙΣ 18.00

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 26/12 ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ. ΣΤΙΣ 11:00 ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΟΥΡΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 12:00 ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ.

Κοινό Πολλαπλάσιο (Common Multiple)

Αυτοοργανωμένος

Κοινωνικός Χώρος στη ΦΕΠΑ (Φοιτητική Εστία Πανεπιστημίου Αθηνών)

Blog: common-multiple.espivblogs.net

Αφίσα της ομάδας ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat και ενημέρωση για τη λειτουργία του στρατοπέδου συγκέντρωσης στη Μόρια της Μυτιλήνης

polemosΟ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

. και τον βιώνουμε καθημερινά, με τα ασθενοφόρα σε συνεχή κίνηση, με τα ελικόπτερα που πετάνε σε χαμηλά ύψη και όλων των ειδών τα στρατιωτικο-αστυνομικά σώματα να ενισχύουν τον ελεγκτικό και κατασταλτικό τους ρόλο. Οι ανακοινώσεις για τα καθημερινά πλέον ναυάγια έγιναν ρουτίνα όπως και η εικόνα του “εξαθλιωμένου μετανάστη” η οποία τρέφεται τόσο από πολιτικάντηδες όσο και από φιλάνθρωπους που δείχνουν πότε προς ανατολή και πότε προς δύση, αλλά ποτέ εδώ, για το ποιος φταίει για την κατάσταση αυτή.

Προτιμούν τα κροκοδείλια δάκρυα και βολεύονται σε μια εικόνα που λειτουργεί για την προβολή ολόκληρων πληθυσμών ως θύματα. Στη βουή των ΜΜΕ που σπεύδουν να απαθανατίσουν το ταξίδι, πιο σιωπηλοί αλλά ταυτόχρονα και πιο θορυβώδης από όλους, είναι τα νεκρά σώματα, που κείτονται σε όλο και περισσότερες παραλίες του νησιού. Εικόνες πολέμου! Ενός πολέμου που μαίνεται με μεγαλύτερη ένταση, όχι κάπου μακριά από εδώ, αλλά στις παραλίες, στα χωριά, στο λιμάνι, στα κέντρα κράτησης του νησιού. Ένας πόλεμος που διεξάγεται με υπερσύγχρονα μέσα και τη συναίνεση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Οι 3450 νεκροί και αγνοούμενοι μέχρι στιγμής στα νερά της μεσογείου, έρχονται να προστεθούν στις 25.000 που είχαν ήδη εξοντωθεί τα τελευταία 20 χρόνια. Ενώ στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανεξάρτητα από την ταμπέλα που φέρουν (hot spot, κέντρα ταυτοποίησης, κέντρα καταγραφής), όσοι και όσες μετανάστες και μετανάστριες φτάνουν, συνεχίζουν να δέχονται την υποτίμηση και επισφαλοποίηση με την καταγραφή και το φακέλωμα, με τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης, με ξύλο και εκφοβισμό από τους μπάτσους και με ντελικάτη μεταχείριση θεσμικής κατανάλωσης που βουλώνει συστημικές τρύπες (ΜΚΟ εγχώριες και διεθνής). Με αυτή τη διαδικασία όσοι και όσες συνεχίσουν το ταξίδι τους αλλά και όσοι και όσες θέλουν να παραμείνουν, προσφέρουν ένα άμεσα εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό έτοιμο να διατεθεί σε κάθε ντόπιο και ξένο αφεντικό. Ο δρόμος του ταξιδιού άλλωστε, προσφέρει απλόχερα σφαίρες, απελάσεις και μαύρη εργασία .

Στον πόλεμο αυτό, οικονομικό και κοινωνικό, είμαστε απέναντι στους οποιοδήποτε επίπλαστους διαχωρισμούς (ντόπιοι, ξένοι, πρόσφυγες ή μετανάστες) και σε αυτούς που μιλάνε για τις ευθύνες κάποιων άλλων (σε ευρώπη ή τουρκία) προσφέροντας κάλυψη στις ευθύνες της ντόπιας κυριαρχίας. Χτίζουμε κοινότητες αγώνα μέχρι την καταστροφή του κόσμου της εκμετάλλευσης και της υποτίμησης. Του κόσμου των κρατών, των εθνών και των συνόρων. Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 

ΔΕΝ ΘΑ ANEXTOYME ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

ΘΑ ΕΘΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ

Musaferat

Νοέμβριος 2015

αναδημοσίευση από & ενημέρωση για το στρατόπεδο συγκέντρωση στη Μόρια της Μυτιλήνης http://musaferat.espivblogs.net/sample-page/

Παρέμβαση στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

DSC09923Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου επιλέξαμε να παρεμβούμε στο κτίριο του εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια προσυγκέντρωσης για την απεργία που είχε κηρύξει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Κρεμάστηκε πανώ και πετάχτηκαν τρικάκια αλληλεγγύης στους μετανάστες.

Να σταματήσουμε το πόλεμο εναντίων των μεταναστών-στριών.

συνέλευση no lager θεσ/νίκη

Πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας της Ειδομένης

eidomenh_plotter

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ

ΠΟΡΕΙΑ

ΤΡΙΤΗ, 1/12 18:00 ΚΑΜΑΡΑ

χαρτιά σε όλες τις μετανάστριες & τους μετανάστες

συνέλευση no lager θεσ/νίκη

Πόλεμο στον πόλεμο εναντίον των μεταναστών

Με τις μεταναστευτικές ροές προς την ευρώπη (και όχι μόνο) να έχουν αυξηθεί σημαντικά τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε έναν εντεινόμενο πόλεμο εναντίον των μεταναστών (αντιμεταναστευτική πολιτική). Στην προσπάθεια αναζήτησης ενός καλύτερου αύριο, οι μετανάστριες περνούσαν κατά χιλιάδες τα ελληνοτουρκικά σύνορα με τελικό προορισμό τη βόρεια ευρώπη. Πλέον, με τις ανάγκες του κεφαλαίου να αναδιαρθρώνουν ανάλογα τη συνθήκη των συνόρων, παρατηρούμε τη στρόφιγγα να κλείνει. Η αρχή έγινε στην ουγγαρία με το κλείσιμο των συνόρων και συνεχίστηκε με φράχτες να υψώνονται στα σύνορα σερβίας, κροατίας και σλοβενίας. Ακολουθώντας την ίδια αντιμεταναστευτική πολιτική και η ελλάδα, ως κράτος μέλος της ευρώπης-φρούριο, διατηρώντας το φράχτη του έβρου αριθμεί ήδη 600 νεκρούς στα θαλάσσια σύνορά της.

Τις τελευταίες μέρες, ένα εθνικό φιλτράρισμα εκτυλίσσεται στα σύνορα ελλάδας-μακεδονίας όπου επιτρέπεται το πέρασμα μόνο σύρων, αφγανών και ιρακινών. Ο διαχωρισμός “προσφύγων” και “λαθρομεταναστών” λαμβάνει χώρα στην ειδομένη με αποτέλεσμα χιλιάδες μεταναστών να παραμένουν εγκλωβισμένοι υπό άθλιες συνθήκες. Το μόνο που έχει στηθεί είναι ένας πρόχειρος καταυλισμός -με πολλές μετανάστριες να μη χωράνε καν και να μένουν εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες- ελεγχόμενος από τις ΜΚΟ. Οι τελευταίες μοιράζουν ανθρωπισμό αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες ως θύματα, δημιουργώντας συνθήκες συμμετοχικής απανθρωποποίησης. Έχοντας αναλάβει εργολαβικά τη σίτιση – μεταξύ άλλων – των μεταναστριών και μη επιτρέποντας σε άλλους να μοιράσουν δωρεάν φαγητό, τις εξοντώνουν εξωθώντας τες σε ουρές αναμονής για μιάμιση ώρα. Πρόκειται για ένα μόνο τμήμα της αλυσίδας πειθάρχησης που εγχαράσσεται στα σώματα των μεταναστών. Ο πραγματικός ρόλος των ΜΚΟ δεν είναι άλλος από την αναπαραγωγή της υπάρχουσας κοινωνικής δομής η οποία στην προκειμένη κρύβεται πίσω από “ανθρωπιστικές” αντιλήψεις που επιτρέπουν το ξέπλυμα συνειδήσεων και το συνεχή διαχωρισμό μεταξύ των καταπιεσμένων, όπου “εμείς” καλούμαστε να σώσουμε τους κακόμοιρους “άλλους”.

Οι μετανάστες όμως, δεν είναι θύματα που αναζητούν την προστασία ή τη σωτηρία στα πρόσωπα φιλάνθρωπων ευρωπαίων. Υπερασπιζόμενοι την αξιοπρέπειά τους προτάσσουν τα σώματά τους στον αγώνα για τη διεκδίκησή της. Μαροκινοί, ιρανοί και πακιστανοί μετανάστες κατέλαβαν τις σιδηροδρομικές γραμμές στην ουδέτερη ζώνη ελλάδας – μακεδονίας στις 23/11 απαιτώντας ελεύθερη διέλευση στην ευρώπη. Την ίδια μέρα 10 ιρανοί μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας ράβοντας τα στόματά τους, η οποία έληξε στις 27/11. Αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες και τις μετανάστριες επί ίσοις όροις, ως ταξικά μας αδέρφια, αντιλαμβανόμαστε πως κάθε πράξη αλληλεγγύης δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν του οριζόντιου ανταγωνιστικού κινήματος.

Ενάντια στο διαχωρισμό προσφύγων-μεταναστών

Ελεύθερη μετακίνηση όλων των μεταναστριών

Να σταματήσουμε τον πόλεμο εναντίον των μεταναστών

συνέλευση NO LAGER θεσσαλονίκης