Καμία μετανάστρια έγκλειστη – καμία μετανάστρια μόνη

 

Document-page-001Στις 17.11.15 η Sanaa Taleb δικάζεται για αντίσταση κατά της αρχής και φθορά ξένης περιουσίας.

Όλες/οι στα δικαστήρια της Ευελπίδων ώρα 09.00, κτίριο 2

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

αφίσα από τη γυναικεία φεμινιστική ομάδα μπεφλόνα

νοέμβρης 2015

 

Η αποχή συσσιτίου στο Κέντρο Κράτησης Ελληνικού και η συγκέντρωση αλληλεγγύης

Αναδημοσίευση από https://athens.indymedia.org/post/1550834/

Η αιτία για την κινητοποίηση του Σαββάτου ήταν οι τρίμηνες παρατάσεις φυλάκισης που δίνονται σε  μετανάστριες που έχουν ήδη εκτίσει ένα εξάμηνο σε κέντρο κράτησης. Οι παρατάσεις αυτές είναι απροειδοποίητες και οι μετανάστριες τις μαθαίνουν λιγο πριν τη μέρα που υποτίθεται ότι θα αποφυλακίζονταν. Οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για εξάμηνη, το πολύ, κράτηση των μεταναστών πάνε σιγά σιγά περίπατο.

Οι κρατούμενες του κέντρου κράτησης Ελληνικού ετοιμάζονταν για αποχή συσσιτίου μέχρις ότου έμαθαν  το περιστατικό στο αεροδρόμιο των  Σπάτων. Μετανάστριες και μετανάστες  που αρνήθηκαν την απέλαση, μεταξύ τους πέντε συγκρατούμενές τους από τη Γεωργία, ξυλοκοπήθηκαν από τους μπάτσους. Από όσο γνωρίζουμε, δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο περιστατικό βίαιης απέλασης. Αυτό φόβισε τις κρατούμενες, που δεν ήθελαν πια να κάνουν αποχή. Ο φόβος τους είναι μην τις αρπάξουν και τις απελάσουν.

Το Σάββατο 31-10 πάνω από 50 συντρόφισσες και σύντροφοι από διάφορες συλλογικότητες μπήκαμε στο χώρο του Κέντρου Κράτησης Ελληνικού, περάσαμε την πύλη και ήρθαμε όσο το δυνατόν κοντύτερα στις κρατούμενες. Μιλήσαμε μαζί τους, ανοίξαμε πανό και φωνάξαμε συνθήματα. Βλέποντας την υποστήριξη που είχαν, οι κρατούμενες ξεκίνησαν να κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι δεσμοφύλακες όμως, εμφανίστηκαν με χαρτιά στα χέρια για να καταγράψουν ποιες δεν θα έτρωγαν. Μια κίνηση εκφοβισμού που πέτυχε την υποχώρηση των κρατουμένων μεταναστριών.

Μοναδική που συνεχίζει την αποχή συσσιτίου είναι η Sanae Taleb από το Μαρόκο. Μετράει ήδη εφτά μήνες στο κέντρο κράτησης του Ελληνικού, μια από τις τρεις κρατούμενες που έχουν δεχτεί το έξτρα τρίμηνο φυλάκισης, και δεν είναι καθόλου πρόθυμη να ανεχτεί να συνεχιστεί αυτή η  κατάσταση.

Ενημέρωση Κυριακής: η Taleb συνεχίζει την αποχή συσσιτίου για δεύτερη μέρα. Οι συγκρατούμενές της την στηρίζουν ψυχολογικά. Θέλησε να κάνει ενυπόγραφη δήλωση ότι κάνει αποχή συσσιτίου, αλλά οι μπάτσοι δεν την άφησαν. Της είπαν ακόμη ότι δεν θα  της επιτρέψουν να πάρει συσκευασμένα τρόφιμα ( μπισκότα κλπ.) στα επόμενα επισκεπτήρια. Οι αλληλέγγυες/ οι θα εξακολουθήσουν να είναι κοντά της.

Παρέμβαση στο λιμάνι για τις δολοφονίες στο Αιγαίο

20151018_184301

Την Κυριακή, 18/10, η συνέλευση no lager μαζί με συντρόφους και συντρόφισσες από τη Θεσσαλονίκη πραγματοποίησε παρέμβαση στο λιμάνι της πόλης. Το ίδιο απόγευμα διεξαγόταν στο χώρο αυτό συναυλία για τους πρόσφυγες, στα πλαίσια της γενικότερης φιλανθρωπίας που κατακλύζει ενίοτε διάφορους «ευαίσθητους» φορείς, όπως ΜΚΟ, δήμους, εταιρίες.

Εμείς, από τη πλευρά μας, αντιλαμβανόμαστε την έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες μέσα από τον αγώνα ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική. Για το λόγο αυτό, αποφασίσαμε να καταδείξουμε το λιμενικό, ως άμεσο αλλά και ηθικό αυτουργό εκατοντάδων δολοφονιών στη Μεσόγειο. Πετάχτηκαν μπογιές στο κτίριο που στεγάζεται το σώμα και γράφτηκαν συνθήματα στο χώρο του λιμανιού, κι αφού σηκώθηκε πανό, φύγαμε συντεταγμένα φωνάζοντας συνθήματα και παρεμβαίνοντας στη συναυλία. Μοιράστηκαν κείμενα και πετάχτηκαν τρικάκια.

Σε κάθε εγκληματική πράξη σε βάρος των μεταναστών, η απάντησή μας θα είναι ηχηρή:

Αλληλεγγύη στους μετανάστες

κλωτσιές στους λιμενόμπατσους!

Το κείμενο που μοιράστηκε μετά την παρέμβαση :

Οι μεταναστευτικές ροές προς την ευρώπη (και όχι μόνο) έχουν αυξηθεί σημαντικά τον τελευταίο καιρό – με κύριο παράγοντα τον πόλεμο στη Συρία. Στην προσπάθεια αναζήτησης ενός καλύτερου αύριο, οι μετανάστριες συνεχίζουν να περνάνε κατά χιλιάδες τα ελληνοτουρκικά σύνορα με τελικό προορισμό τη βόρεια Ευρώπη. Με το πέρασμα από τον Έβρο να παραμένει κλειστό λόγω του φράχτη που υπάρχει κατά μήκος των χερσαίων ελληνοτουρκικών σύνορων, η ροή των μεταναστών γίνεται μέσω των θαλάσσιων συνόρων.

Τα ευρωπαϊκά κράτη για να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κεφαλαίου για εξειδικευμένο φθηνό εργατικό δυναμικό, για λίγους μήνες είχαν μετασχηματίσει την αντιμεταναστευτική πολιτική τους προς μια φαινομενικά πιο φιλάνθρωπη κατεύθυνση. Αφού λοιπόν οι ανάγκες του ευρωπαϊκού κεφαλαίου καλύφθηκαν, η εε επιστρέφει σιγά σιγά προς το κλασικό μοντέλο αντιμετώπισης των μεταναστευτικών ροών, πράγμα που σημαίνει αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και αυξημένη καταστολή εναντίον των μεταναστών εντός των κρατών της.

Έτσι, η στρόφιγγα κλείνει. Η Ουγγαρία κάνει την αρχή, κλείνοντας αρχικά τα σύνορα με τη Σερβία και τελικά με την Κροατία ολοκληρώνοντας το χτίσιμο του φράχτη και αναθέτοντας τη φύλαξή του και στο στρατό της. Στρατός έχει επίσης αναλάβει τη φύλαξη και σε σύνορα άλλων χωρών, όπως της Βουλγαρίας, όπου δε δίστασε να πυροβολήσει έναν αφγανό μετανάστη δολοφονώντας τον. Και στην ελληνική πραγματικότητα, όπου η συνθήκη των συνόρων συνεχίζει να δολοφονεί εκατοντάδες ανθρώπους παρανομοποιώντας τους (και άρα νομιμοποιώντας το θάνατό τους), τη βρώμικη δουλειά αναλαμβάνουν κάθε είδους μπάτσοι, με πρωτοπόρους τους λιμενόμπατσους. Το τελευταίο, και καθόλου μεμονωμένο περιστατικό, διαδραματίστηκε προχθές όπου συγκεκριμένα σκάφος του λιμενικού εμβόλισε σκάφος που επέβαιναν μετανάστες με αποτέλεσμα έφτα από αυτούς να σκοτωθούν, ενώ άλλοι οχτώ να αγνοούνται. Χθες, 17 Οκτωβρίου, ανατράπηκε ακόμα μια πλαστική βάρκα ανοιχτά της Καλολίμνου όπου πνίγηκαν τρία παιδιά και μια γυναίκα, ενώ στα τουρκικά χωρικά ύδατα πνίγηκαν άλλοι δώδεκα άνθρωποι.

Τη στιγμή που το αιγαίο γεμίζει με όλο και περισσότερα πτώματα μεταναστριών, οι ΜΚΟ, οι τοπικές αρχές και διάφοροι καλοθελητές μοιράζουν ανθρωπισμό αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες ως θύματα. Οι παραπάνω ντύνονται με το φιλανθρωπικό μανδύα προσπαθώντας να αποκρύψουν τον πραγματικό τους ρόλο που δεν είναι άλλος από την αναπαραγωγή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων η οποία στην προκειμένη κρύβεται πίσω από “ανθρωπιστικές” αντιλήψεις που επιτρέπουν το ξέπλυμα συνειδήσεων και το συνεχή διαχωρισμό μεταξύ των καταπιεσμένων όπου “εμείς” καλούμαστε να σώσουμε τους κακόμοιρους “άλλους”.

Δεν επιζητούμε σωτήρες ή διαμεσολαβητές και γνωρίζουμε πως κάθε πράξη αλληλεγγύης θα πρέπει να είναι προϊόν του οριζόντιου ανταγωνιστικού κινήματος, που αντιλαμβάνεται τους μετανάστες και τις μετανάστριες επί ίσοις όροις με τους ντόπιους: ως ταξικά μας αδέρφια. Για να ενώσουμε στην πράξη τις αρνήσεις μας με αυτές των μεταναστών.

ΟΙ ΛΙΜΕΝΟΜΠΑΤΣΟΙ ΔΕ ΔΙΑΣΩΖΟΥΝ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

συνέλευση no lager θεσσαλονίκης

Οκτώβρης 2015

Ξάνθη: Ανοιχτή συζήτηση: Η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών εργατών στην ελλάδα – Όψεις της κρατικής αντιμεταναστευτικής προπαγάνδας

peloto-musaferat_23-10-15_webΑνοιχτή συζήτηση

η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέτνρωσης

μεταναστών εργατών στην Ελλάδα

όψεις της κρατικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής

 

παρασκευή 23 οκτώβρη

20:00

εργατικό κέντρο ξάνθης

MUSAFERAT

ΟΜΑΔΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΠΕΛΟΤΟ

Περί μεταναστών και προσφύγων

Αναδημοσίευση από musaferat

http://musaferat.espivblogs.net/

«η πολιτική ανοικτών συνόρων δημιουργεί αδιέξοδα (…) πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα υπαρκτό πρόβλημα, αυτό της εκρηκτικής αύξησης των προσφυγικών ροών, οργανωμένα, με σχέδιο και ανθρωπιά. Διαχωρίζοντας τους πρόσφυγες από τους παράνομους μετανάστες, αξιοποιώντας τους πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φυλάσσοντας αποτελεσματικά τα σύνορα της χώρας».

Β.Μεϊμαράκης 17/09/2015

Συνέντευξη στο ΑΜΠΕ

«Χαίρομαι που άκουσα, έστω και μετά από 7 μήνες, για πρώτη φορά ότι ο πρόεδρος της ΝΔ διαχώρισε τους πρόσφυγες από τους μετανάστες. Τους πήρε 7 μήνες να καταλάβουν ότι έχουμε προσφυγικές ροές και δεν μιλάμε τους όρους του μεταναστευτικού που μιλούσαμε την προηγούμενη περίοδο»

Α.Τσίπρας 13/09//2015

Συνέντευξη στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ

 

Οι εικόνες των χιλιάδων ανθρώπων που κατέφθαναν φέτος το καλοκαίρι στη προσπάθεια να βρουν μία καλύτερη ζωή αποτυπώθηκαν όσο ποτέ άλλοτε στο μυαλό όλων. Εικόνες που έφεραν πόνο, ανησυχία, αμφιβολία… Χιλιάδες κόσμου ταρακουνήθηκε και προσπάθησε να ανταποκριθεί με όποιο τρόπο πίστευε ότι του αντιστοιχούσε σε όσα συνέβαιναν. Δεκάδες κινήσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας εκδηλώθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ελληνικής επικράτειας (και όχι μόνο) προσφέροντας ένα τεράστιο γόνιμο πεδίο για να τεθεί το πλήθος των ζητημάτων που διατρέχουν το μεταναστευτικό. Ζητημάτων που το διαπερνάνε και το ορίζουν. Των ίδιων ζητημάτων που διαπερνάνε και ορίζουν την «τάξη των από κάτω».

Ένα θέμα που αναδείχτηκε σε αυτή τη συνθήκη είναι η υιοθέτηση από ένα μεγάλο κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος του λόγου και των όρων της κυριαρχίας. Όροι που δεν λειτουργούν απλώς απεικονιστικά αλλά φέρουν σοβαρά ζητήματα δημιουργίας διαχωριστικών ταυτοτήτων. Βασικό εργαλείο δημιουργίας διαχωρισμών ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες και αποκλεισμού κάποιων εξ αυτών είναι η ένταξη σε «προνομιακά» πεδία μίας μικρής μερίδας. Ο αποκλεισμός μερικών δηλαδή μέσω της ένταξης άλλων. Παρακολουθούμε λοιπόν εδώ και πολύ καιρό ένα μεγάλο μέρος κινήσεων αλληλεγγύης να εκδηλώνεται με τιτλοφορία «προς/στους», και διάφορα άλλα συζευκτικά, «πρόσφυγες». Έτσι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλο κομμάτι ενός πολιτικού χώρου με παρακαταθήκη στους αγώνες αλληλεγγύης με τους μετανάστες, βρίσκεται μετατοπισμένο και εστιασμένο σε μία μερίδα εξ αυτών.

Το διαχωριστικό αυτό εργαλείο έχει χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως και στο παρελθόν. Kατά τη διάρκεια των πρώτων μεταναστευτικών ρευμάτων του 1990 κάποιοι μιλούσαν για τους ομόθρησκους βαλκάνιους μετανάστες που ήταν καλοδεχούμενοι έναντι των αλλόθρησκων που δεν χωρούσαν, ή αργότερα για «νόμιμους» και «παράτυπους» μετανάστες. Στο τώρα όμως έρχεται να εδραιωθεί ένας άλλος εξίσου επικίνδυνος διαχωρισμός. Η διάκριση έρχεται πια ανάμεσα στους «πρόσφυγες» που καταφθάνουν έναντι των μεταναστών των οποίων η είσοδος δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται. Ο όρος «πρόσφυγας» αναγνωρίστηκε νομικά μέσα από τη συνθήκη της Γενεύης του 1951 και επέβαλε υποχρεώσεις στα κράτη μέλη του ΟΗΕ για την εξασφάλιση της ασφάλειας των ζωών όσων αναγνωρίζονταν υπό το καθεστώς αυτό. Οι υποχρεώσεις αυτές έχουν μεταφραστεί σε σειρά εθνικών νόμων των κρατών αυτών που ελέγχονται για την τήρησή τους. Όμως η αναγνώριση αυτού του καθεστώτος προστασίας δεν αφορά όλους τους μετανάστες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην προσπάθεια να εισέλθουν σε χώρες της ευρώπης. Αφενός κάποιοι και κάποιες δεν πληρούν τα κριτήρια επιλογής, και αφετέρου η αναγνώριση διέπεται κατά βάση από τις οικονομικο-στρατηγικές πολιτικές επιλογές της χώρας που δέχεται την αίτηση ασύλου. Πολιτικές που πέρα από την εξυπηρέτηση σοβαρότατων γεωπολιτικών ανταγωνισμών διέπονται και από ένα πλήθος ρατσιστικών και μισαλλόδοξων κοινωνικών προκαταλήψεων. Η διάκριση αυτή φυσικά δεν αποτελεί απλώς ελληνικό φαινόμενο αλλά αναπαράγεται σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Είδαμε χαρακτηριστικά την γερμανία να ανακοινώνει το άνοιγμα των συνόρων της για τη «φιλοξενία» σύρων προσφύγων ανακοινώνοντας ταυτόχρονα την αυστηριοποίηση των ευρωπαϊκών διαδικασιών απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους μετανάστες. Διαδικασίες που πέρα από την εντατικοποίηση των πολεμικών επιχειρήσεων αποτροπής εισόδου στα συνοριακά περάσματα θα περιλαμβάνουν τον άμεσο επαναπατρισμό όσων δεν δικαιούνται άσυλο και για όσους αυτό δεν είναι εφικτό ένα νέο καθεστώς συνεχιζόμενης κράτησης στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στην ελλάδα επανειλημμένα και τα δύο κυρίαρχα κόμματα αλλά και σχεδόν το πλήθος των θεσμών στέκονται πάνω στη διάκριση αυτή αναπαράγοντας τους διαχωρισμούς αυτούς. Οι διαχωρισμοί όμως αυτοί δεν μπορούν να αναπαράγονται από το ίδιο το ανταγωνιστικό κίνημα. Διάφορα κομμάτια προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη συναισθηματική φόρτιση της εικόνας του πρόσφυγα πολέμου, για να αντλήσουν μία πρόσκαιρη κοινωνική συμπάθεια. Κάποιοι άλλοι πατώντας πάνω σε αυτές τις εικόνες προσπάθησαν αναδεικνύοντας τον πρόσφυγα ως το υποκείμενο αλληλεγγύης να αναδείξουν το καταστροφικό πρόσωπο ενός παγκόσμιου συστήματος εκμετάλλευση. Άλλοι τέλος απλώς βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μέσα στο διάλογο που έθετε η ίδια η κυριαρχία αδυνατώντας να ξεπεράσουν τους όρους με τους οποίους αυτός τιθόταν. Η αναπαραγωγή όμως και η αδιάκριτη χρήση των διακριτών αυτών όρων ήρθε να ενισχύσει την κατοχύρωση στο κοινωνικό συνειδητό μίας διάκρισης που στρέφεται απέναντι σε ένα από τα πιο υποτιμημένα κοινωνικά κομμάτια. Σε μεγάλη μερίδα ανθρώπων που έφταναν αλλά και άλλων που βρίσκονταν χρόνια εδώ εισάγεται έτσι εκ του παραθύρου η αμφισβήτηση του δικαιώματος στη διαμονής τους.

Η έκφραση της αλληλεγγύης δεν μπορεί να εκφράζεται μόνο σε μερίδα από τους ανθρώπους που φτάνουν. Δεν μπορεί να αφορά μόνο ούτε τους «αναγνωρισμένους» ως πρόσφυγες αλλά και ούτε όσους βλέπουν την ελλάδα ως σημείο διέλευσης. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να γνωρίζει τέτοιες ταυτότητες.

Στεκόμαστε δίπλα σε όποιον-α έχει ανάγκη και αγωνιζόμαστε μαζί για να δώσουμε ένα τέλος στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού και της ιδιώτευσης.

 

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

Ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας

 

Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης…